۲۲ بهمن؛ روزی که تحلیلها دربرابر یک وعدهی قرآنی رنگ باخت

حتی خوشبینترین دوستان هم باور نمیکردند که مردمِ دست خالی به رهبریِ یک روحانی از نسل سادات، بتوانند بساط ۲۵۰۰ سالهی پادشاهی در ایران را برچینند و ژاندارم آمریکا در منطقه را به زانو دربیاورند.

از سوی دیگر، دلگرمیهایی که آمریکا به شاه میداد سبب توهم خللناپذیری در نظام شاهنشاهی شده بود. جیمی کارتر -رییسجمهور وقت آمریکا- در دهم دی ماه ۱۳۵۶ و در جریان سفر به تهران گفت: «نظریات ما در مسایل مربوط به امنیت نظامیِ متقابل با هیچ كشوری به اندازهی ایران نزدیك نیست و من نسبت به هیچ رهبری مانند شاه این همه احساس حقشناسیِ عمیق و دوستیِ صمیمانه ندارم.»[۱]

آمریکای مدعیِ مسلح به انواع تجهیزات، امکان سقوط شاه را حتی به ذهن خود هم راه نمیداد و معتقد بود که حکومت پهلوی، یک جزیرهی ثبات در ایران بوجود آورده که تا مدتها امکان هرگونه تغییر را سلب میکند. سازمان تحليل اطلاعات دفاعي آمریکا که وزارت دفاع آمريکا (پنتاگون) را تغذيهی اطلاعاتي مي کند در ماه اوت (مرداد ۱۳۵۷ ) در ارزيابي از موقعيت رژيم پهلوي میگوید: «ايران در وضعيت انقلاب يا پیش از انقلاب، قرار ندارد و سازمان سيا در ارزيابیِ اطلاعاتي مورخ ۲۸ دسامبر ۱۹۷۸ ( ۶ مهر ۱۳۵۷ ) اعلام کرد انتظار داریم تا شاه در ده سال آينده نيز همچنان به صورت فعال در قدرت بماند.»[۲]

اما همهی این تحلیلها دربرابر تحقق یک وعدهی قرآنی رنگ باخت. مردم به خود آمدند و اراده کردند تا خود از شرّ حکومت فاسد، موروثی، وابسته و ظالم پهلوی نجات دهند و در این راه، از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. اینجا بود که طبق فرمودهی خداوند، تغییر سرنوشت یک ملت رقم خورد. «انّ الله لايغيّر ما بقوم حتّى يغيّروا ما بانفسهم.»[۳] مردم ایران بهپا خاستند و در راه رسیدن به اهداف عالی و الهی، تمام همت خود را بهکار گرفتند؛ خداوند هم آنان را یاری نمود و اوضاع را اصلاح کرد و این چنین بود که در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، اسلام عزیز پس از سالها یک حکومت نزدیک به آرمانهای الهی را به خود دید و مؤمنان به ادامهی راه، مطمئنتر شدند.

دشمن غدّار و مستکبر اما هیچوقت دست از دشمنی خود برنداشت. از تلاش برای جاسوسی در پوشش سفارتخانهی آمریکا در ایران گرفته تا تحریک و حمایت از صدام برای حمله به انقلاب نوپای ایران. از حمله به هواپیمای مسافربری برفراز خلیج فارس با ۲۹۰ مسافر تا وضع ظالمانهترین تحریمها حتی در حوزههای پزشکی و دارویی. هدف تمام این جنایتها و خباثتها چیزی نبود جز وادارکردن مردم به دستکشیدن از اسلام و تندادنِ دوباره به سلطهی آمریکا. حتی کار به جایی رسید که مقامات بلندپایهی آمریکایی، هیچ ابایی از دشمنی با جمهوری اسلامی نداشتند و به صراحت میگفتند: ««واشنگتن از تلاش هايی كه براي ضربه زدن به نظام جمهوری اسلامي ايران صورت مي گيرد پشتيباني ميكند.»[۴]

در این میان، تحلیلهای سطحی و بچهگانهی رسانههای دشمن، همیشه این مطلب را القا میکرد که کارِ جمهوریاسلامی تمام است و این نظام، چارهای جز تسلیم ندارد. اما ملت رنجکشیده و آزمونپسدادهی ایران، که پس از قرنهای متمادی، تازه طعم شیرین عزت و استقلال را چشیده است نهتنها در راه دفاع از انقلاب خود سست نشد بلکه هر روز، با استحکام بیشتری به ادامهی مسیر پرداخته است. پیشرفتهای خیرهکننده در عرصههای گوناگون علمی، فناوری، سیاسی، بهداشتی و ... سبب شد تا ملت ایران، بیش از پیش به کارآمدی و توانایی نظام جمهوری اسلامی، پی ببرد و در راه اعتلای آن از هیچ کوششی فروگذار نکند.

مردم شریف ایران، در ۲۲ بهمن ۱۳۹۲ بازهم به صورت انبوه در صحنه خواهند بود و بازهم شعارشان «مرگ بر آمریکا» خواهد بود چراکه بهوضوح دریافتهاند که وقتی در ابتدای انقلاب و در سال ۱۳۵۸ -که حتی یکدهمِ پیشرفتها و امکاناتِ امروز را نداشتیم- امام راحل عظیمالشأن با اقتدار کامل فرمودند: «آمریکا هیچ غلطی نمیتواند بکند» و همین طور هم شد، پس دلیلی برای عقبنشینی وجود ندارد و سرانجامِ این راه پر افتخار، چیزی جز عزت و سعادت نخواهد بود.

از خاک تا خون...